Om het veld op te willen in plaats van op de reservebank te monkelen over wat er allemaal niet goed gaat of veel beter kan.
Da’s best al heel wat, want de volgende hindernis is slechts een kwestie van kiezen uit:
- voor jezelf beginnen of
- je aansluiten bij iets dat al bestaat.
In Nederland is voor jezelf beginnen bij vlagen modieus. Mij leek het vooral lastig, duur en arrogant. Want laten we eerlijk zijn wie zit er, waar dan ook, in echt grote getale (!) op alweer een vernieuwende, bevlogen Messias te wachten ?
Resteert het aansluiten bij een bestaande partij. Een Partij die zo naadloos mogelijk aansluit bij je persoonlijke ideeën en opvattingen.
Natuurlijk is dat een kwestie van passen en meten, concessies doen etc. maar met wat zoekwerk blijkt een match van, laten we zeggen de traditonele ± 80% voor en ± 20% tegen, haalbaar.

Het sorteerwerk begint makkelijk, omdat partijen die volkomen haaks staan op je persoonlijke standpunten niet eens in beeld komen. Maar van grof naar fijn zevend wordt het snel lastig. Elke partij blijkt wel knelpunten en valkuilen te kennen.
Voor mij bleef de rode draad dat m’n keuze me:
- veel vrijheid moest bieden,
- een overheid wil die serieus en met hoge kwaliteit bepaalde zaken in het publieke domein doet maar ook veel problemen durft te laten waar ze thuishoren; namelijk bij de eigenaren.
Met andere woorden een partij met veel liberaal bloed in de aderen.

Tegelijk ook een partij die:
- bescherming biedt aan zwakkeren, aan mensen en bedrijven die het even tegen zit,
- die compassie heeft met paradijsvogels en mensenkinderen die niet op zondag geboren zijn.
- voor iedereen is die het wel wil, maar geen topsporter kan worden.
Een partij ook die niet in een gesloten kring om problemen heen gaat staan: wachtend op een oplossing of redding door derden. Nee, liever een partij die problemen ziet als een uitdaging, er overheen wil kijken of daar een oplossing ligt.

Inmiddels lijken namelijk zowel de klassieke verzorgingsstaat als het liberale idee dat “De Markt” alles oplost, achterhaald en zelfs schadelijk.
Het eerste maakt mensen volgzaam, initiatiefloos, blust hun drang om te presteren. Gelaten wachten op overheidszorg wordt het devies.
Maar het tweede creëert, zo zien we dagelijks om ons heen, veel gulzige, feitelijk immorele schelmen die gewetenloos schade berokkenen aan alles wat op hun pad komt en hun portemonnee kan schaden. Dezelfde overheid die hen ruimte biedt vergat om het speelveld goed af te bakenen, effectief toezicht in te stellen en sancties in te stellen tegen spelbederf.

Een partij ook die de ruimte biedt om de verloedering van de maatschappij als gevolg van ongebreidelde markwerking en ondoordachte destructieve privatiseringen te keren !

D66 bleek na tegen elkaar afstrepen van plussen en minnen voldoende aan te sluiten op mijn voorkeuren voor het inrichten van de maatschappij, zoals ik me min of meer voor ogen heb.

gaat uit naar een Overheid die z'n burgers veel - maar niet grenzeloos - vrijheden laat EN tegelijk jegens diezelfde burgers een deugdelijke zorgplicht erkent.