Dat was best wel even schrikken.
Zit ik, net als wethouder Roeles, ontspannen te vergaderen in Erm, komt het bericht binnen dat raadslid Brouwer er vandoor is. Met het meeslepen van z’n CDA-stoel. Gekker moet het toch niet worden als zelfs in die kringen het oproer kraait. Een schisma oké, maar weglopen met je stoel da’s different pies of koek.
En roept meteen discussie op: wat mag een raadslid - niet formeel, maar fatsoenhalve - doen als een scheiding der geesten optreedt.

Ik denk dat daarbij vooral een stevige rol speelt of iemand zelf is gekozen of op de seizoensinvloeden van z'n (ex-)partij een raad in spoelde.
Een echt op eigen kracht gezeteld raadslid kan met enig gezag verkondigen dat het mandaat zelf is verdiend en hij/zij dus mag blijven zitten om trouw te blijven aan de kiezers.
Heel anders lijkt dat bij kielzog-kandidaten. Zij horen hun zetel niet te kapen maar bij de originele eigenaar te laten. Zeker zo lang verkiezingen (helaas) alleen over partijen gaan en niet over personen. (Ik zou het alternatieve Deense model ook hier niet echt vreselijk vinden).
Maar daarmee is de lieve kiezer nog niet gecompenseerd. Hij/zij stemde immers voor een bepaalde macht aan een bepaalde partij.
Dan zou fair play betekenen dat iemand die weg holt – en daar kunnen best heel goede redenen voor zijn – zich in elk geval niet bekeert tot een andere Partij. Dat is immers gewoon KAPEN ! Wil je dat toch kies dan het ruime sop richting Somalië waar dat wel kan.
Zelfs het juichend binnen halen van een kaper zou mij zwaar op de maag liggen. Mijn suggestie aan de eigen achterban zou in zo’n geval zijn: deur dicht houden, rustig wachten op verkiezingen.
Want de tucht van de kiezers moet via een rood potlood lopen.